50 jaar Avondje NAC | NAC-supporter Theo Peeters: ‘Blijf de trots van onze club uitstralen’

Toen Theo in september 1977 met zijn vrouw Jeanine neerstreek in Breda, had hij zijn militaire dienst al achter de rug. Werken bij de Bibliotheek Breda voelde als een nieuwe start. Voetbal was geen hobby en hij volgde het nauwelijks op televisie. Tot zijn schoonvader, zelf een grote voetballiefhebber, hem vroeg: “Zullen we eens naar NAC gaan?”

In oktober 1977 was het zover, een datum die Theo Peeters nooit meer zal vergeten. “Het was overweldigend. “De liedjes, de sfeer, de spionkop… Ik wist meteen: hier gebeurt iets bijzonders.” Onder de pas vernieuwde hoofdtribune kocht hij die avond een gebreide NAC-sjaal. Wat een eenvoudige aankoop leek, kreeg in de loop der jaren enorme betekenis. “Die sjaal draag ik nog steeds. Als die kon praten of zingen… hij heeft alles meegemaakt.”

Vanaf dat eerste Avondje NAC werd de club een vast onderdeel van zijn leven. Seizoen na seizoen stond hij trouw op de tribune, door dik en dun, door hoogte- en dieptepunten heen. En 48 jaar later is dat nog altijd niet veranderd.

De NAC-familie

Voor Theo begint een Avondje NAC nooit pas bij het fluitsignaal. “’s Middags begint het al te kriebelen. Dat gevoel dat er iets staat te gebeuren. Dat dit zo’n avond kan worden waarop alles klopt.” De rit naar het stadion is voor hem een vast ritueel. Jarenlang fietste hij samen met een goede vriend, die helaas te vroeg overleed, maar de gewoonte bleef. Terwijl hij richting het Rat Verlegh Stadion rijdt, ziet hij de stoet van wandelende en fietsende supporters voor zich. “Als ik met de fiets naar het stadion rij dan is het mooi om de optocht van wandelende en fietsende supporters te zien. Volop kakelend over NAC. En bij een nederlaag is het op de terugweg doodse stilte.”

Op vak B6, waar hij sinds 2007 zit, kent Theo de mensen om zich heen inmiddels door en door. “Het voelt als één grote NAC-familie.” Dat gevoel van saamhorigheid maakt een Avondje NAC volgens hem uniek. “Het Avondje NAC is nooit saai. Er wordt door de NAC-supporters gezongen van de eerste tot de laatste minuut. En niet alleen bij een gunstige stand. Het kan spoken. Bij een Avondje NAC heb je altijd het gevoel dat het tij nog ten gunste van NAC kan keren. En ik zeg altijd: je weet pas zeker of we gewonnen of verloren hebben als je thuis de uitslag op Teletekst ziet staan.”

Na 48 jaar op de tribunes heeft Theo een schatkist vol herinneringen, maar sommige momenten springen er toch echt uit. De 6-2 zege op Excelsior in de play-offs van mei 2024 blijft hem bij als pure ontlading. Ook de 3-3 tegen Feyenoord in februari 2006 staat hem nog helder voor de geest. NAC stond met 1-3 achter, en zelfs de terugkeer van Pierre van Hooijdonk bij Feyenoord kon niet verhinderen dat het in de extra tijd 3-3 werd. “Het stadion kookte. Je voelde dat de supporters het team vooruit duwden.”

Herinneringen ophalen 

Ook het seizoen 2007-2008 heeft een speciale plek in Theo’s geheugen. NAC werd derde in de Eredivisie, en Theo bezocht toen alle uitwedstrijden. “Ik heb toen alle uitwedstrijden bezocht om de stadions in Nederland een keer te zien. En maakte daardoor ook veel mooie zeges van NAC mee. Ik stond dan in het uitvak en veel liedjes van de NAC-supporters zijn daar ‘geboren’. Zoals bij een corner ‘hij gaat erin’. Dat is in het uitvak bij FC Volendam ontstaan.” Deze periode leverde niet alleen sportieve hoogtepunten op, maar ook tal van bijzondere herinneringen aan de sfeer en saamhorigheid in het uitvak.

Naast deze sportieve hoogtepunten koestert Theo ook de typische herinneringen aan het oude stadion aan de Beatrixstraat. Het paviljoen van NAC, De Cordial, het iconische frietkot en zelfs de groene zendmast van KPN, dan wisten we dat er een samenvatting op TV ging komen, staan in zijn geheugen gegrift. “Het uitspelen van de gestaakte wedstrijd tegen Feyenoord in april 1980 vergeet ik nooit. Nadat de wedstrijd in oktober 1979 was gestaakt doordat de grensrechter een asbak tegen het hoofd had gekregen, konden we de gestaakte wedstrijd een beetje volgen via de geluiden die tot ons kwamen op het plein voor De Cordial.” Theo is stellig wanneer hem gevraagd wordt wat de NAC-supporter typeert: “Hoop. Trouw. Altijd blijven gaan, ook als de tijden zwaar zijn. Het zijn geen successupporters en dat is maar goed ook.”

'Op naar een stabiele club'

Voor de toekomst hoopt Theo op drie dingen. “Ik hoop dat NAC een stabiele club wordt die blijvend in de middenmoot van de Eredivisie meespeelt,” zegt hij. Daarnaast vindt hij het belangrijk dat de club de jeugd kan binden. “Ik hoop dat de club de jeugd als toeschouwer kan binden,” zodat jonge supporters zich verbonden voelen met NAC en de liefde voor de club doorgegeven wordt. Ten slotte hoopt hij dat NAC betaalbaar blijft voor alle supporters. “En ik hoop ook dat er elk jaar spelers uit de jeugdopleiding doorbreken en een vaste waarde worden in de selectie.”

Theo vat bijna een halve eeuw clubliefde samen in één zin: “NAC staat symbool voor liefde, hoop en vertrouwen: nooit opgeven, altijd doorzetten. Precies zoals het leven zelf.” Tot slot heeft hij nog een boodschap voor iedere supporter die, net als hij, geniet van een Avondje NAC: “Ga ook eens naar de NAC Vrouwen. Ze verdienen dat. En blijf de trots op onze club uitstralen.”