Oud-trainer Bob Maaskant (87): ‘Mijn liefde voor NAC zal altijd blijven bestaan’

“Ik bezoek bijna nog alle thuiswedstrijden, maar in de herfst- en winterperiode sla ik nog wel eens een wedstrijdje over”, vertelt Maaskant in een van de lounges van het Rat Verlegh Stadion. “Vaak ga ik dan samen met oud-speler Addy Brouwers, maar er is sowieso nog wel veel contact met mensen uit die tijd. Dan gaan bijvoorbeeld Frans Bouwmeester, Bertus Quaars, Jan van Gorp en ik samen een hapje eten in Breda.”

Aan het veld aan de Beatrixstraat herrezen in 1975 lichtmasten. “Eugène Lemmens, destijds secretaris van NAC, tikte die masten op de kop in Frankrijk en vanaf dat moment ging het snel”, weet de oud-coach nog. “Er bestond toen al een Avondje Breda, dat niet helemaal van de grond kwam. Lemmens had toen de tegenwoordigheid van geest om er een ‘Avondje NAC’ van te maken…”

'Enorme belevenis'

Een gouden zet, blijkt. “Vanaf het moment dat wij met kunstlicht gingen spelen, werd het een enorme belevenis. Ook omdat onze speelwijze daar wel invloed op had”, vertelt Maaskant. “Wij wonnen toen veel duels, tweede ballen en zetten de tegenstander vol onder druk. Het publiek voelde dat enorm aan en stuwde ons naar voren. In de kleedkamer naaide ik de boel al even goed op. Ze waren enorm gretig en jaagden alles af.”

Volgens Maaskant is de wisselwerking tussen elftal en publiek cruciaal. In de jaren zeventig, maar in de huidige tijd natuurlijk ook nog. “Je moet daar wel de spelers voor hebben”, zegt de vader van eveneens oud-trainer Robert Maaskant. “Ik had eigenlijk helemaal niets met die middagwedstrijden. Het leek wel of er minder tempo in zat en dat het drukzetten minder scherp was. Iedereen wilde altijd op de zaterdagavond spelen.”

Trots

De vondst van Maaskant en kornuiten is nog altijd een begrip in het Nederlandse voetballand. “Iedereen praat graag over dat Avondje NAC”, zegt Maaskant. “Elke keer dat NAC op een avond of een late middag speelt, wordt dat begrip weer aangehaald. Dat geeft wel een trots gevoel. Als je ziet hoe dat publiek nog altijd tekeergaat hier… Dat is het allermooiste wat er is.”

Maaskant, die nog altijd in Breda woont, geniet nog altijd van de NAC-supporters die naar de Bredase voetbaltempel toestromen. “Ik woon zelf in het Ginneken en dan zie ik de mensen op de fiets langskomen met hun gele sjaaltjes of in de gele shirts. Geweldig! Die toestroom vanuit heel Breda naar het Rat Verlegh Stadion…”

In 2025 is er aan dat ‘Avondje NAC’ niet veel veranderd, maar of Maaskant ooit had verwacht dat het nog zo zou leven? “Absoluut niet”, is hij stellig. “Je staat geen seconde stil bij het feit dat iets wat ontstaan is in die twee jaar dat ik hier gewerkt heb, 50 jaar later nog zo beleefd wordt. Dat is echt verrassend, maar wel ontzettend leuk. Mijn liefde voor NAC zal altijd blijven bestaan. Als eenmaal dat NAC-bloed door je aderen stroomt, gaat het er nooit meer uit.”